Read & Study the Bible Online - Bible Portal
Demons

Demons

by Fyodor Dostoevsky
Alternate Cover Edition ISBN 06797345110679734511. (ISBN13: 9780679734512)

Inspired by the true story of a political murder that horrified Russians in 1869, Fyodor Dostoevsky conceived of Demons as a "novel-pamphlet" in which he would say everything about the plague of materialist ideology that he saw infecting his native land. What emerged was a prophetic and ferociously funny masterpiece of ideology and murder in pre-revolutionary Russia.
Paperback, 733 pages

Published August 1st 1995 by Vintage (first published 1872)

Book Quotes
As always, I do not blame anyone. I've tried great debauchery and exhausted my strength in it; but I don't like debauchery and I did not want it. You've been observing me lately. Do you know that I even looked at these negators of ours with spite, envying them their hopes? But your fears were empty: I could not be their comrade, because I shared nothing. Nor could I do it out of ridicule, for spite, and not because I was afraid of the ridiculous--I cannot be afraid of the ridiculous--but because, after all, I have the habits of a decent man and felt disgusted. Still, if I had more spite and envy for them, I might even have gone over to them....Your brother told me that he who loses his ties with his earth also loses his gods, that is, all his goals. One can argue endlessly about everything, but what poured out of me was only a negation, with no magnanimity and no force. Or not even negation. Everything is always shallow and listless. Magnanimous Kirillov could not endure his idea and--shot himself; but I do see that he was magnanimous because he was not in his right mind. I can never lose my mind, nor can I ever believe an idea to the same degree as he did. I cannot even entertain an idea to the same degree. I could never, never shoot myself! I know I ought to kill myself, to sweep myself off the earth like a vile insect; but I'm afraid of suicide, because I'm afraid of showing magnanimity. I know it will only be one more deceit--the last deceit in an endless series of deceits. What's the use of deceiving oneself just so as to play at magnanimity? There never can be indignation or shame in me; and so no despair either.
You've finally understood! Kirillov cried out rapturously. So it can be understood, if even someone like you understands! You understand now that the whole salvation for everyone is to prove this thought to them all. Who will prove it? I! I don't understand how, up to now, an atheist could know there is no God and not kill himself at once. To recognize that there is no God, and not to recognize at the same time that you have become God, is an absurdity, otherwise you must necessarily kill yourself. Once you recognize it, you are king, and you will not kill yourself but live in the chiefest glory. But one, the one who is first, must necessarily kill himself, otherwise who will begin and prove it? It is I who will necessarily kill myself in order to begin and prove it. I am still God against my will, and I am unhappy, because it is my to proclaim self-will. Everyone is unhappy, because everyone is afraid to proclaim self-will. That is why man has been so unhappy and poor up to now, because he was afraid to proclaim the chief point of self-will and was self-willed only on the margins, like a schoolboy. I am terribly unhappy, because I am terrible afraid. Fear is man's curse...But I will proclaim self-will, it is my duty to believe that I do not believe. I will begin, and end, and open the door. And save. Only this one thing will save all men and in the next generation transform them physically. for in the present physical aspect, so far as I have thought, it is in no way possible for man to be without the former God. For three years I have been searching for the attribute of my divinity, and I have found it: the attribute of my divinity is--Self-will! That is all, by which I can show in the main point my insubordination and my new fearsome freedom. For it is very fearsome. I kill myself to show my insubordination and my new fearsome freedom.
- Az mı buluyorusunuz intiharları? - Hem de çok az. - İnsanları kendilerini öldürmekten alıkoyan ne sizce? - Henüz... tam bilmiyorum... iki boş inanç alıkoyuyor sanki, iki şey; yalnızca iki şey; bunlardan biri çok küçük, öbürü çok büyük, yalnız küçük olan da çok büyük. - Küçüğü ne? - Acı. - Acı mı? Bu olayda bu kadar önemli olabilecek bir şey mi acı? - Birinci derecede önemlidir. İki tür intihar vardır: Bir büyük bir acı ya da öfkenin etkisiyle intihar edenler; iki çıldırıp intihar edenler. Bunlar aniden bitirirler işlerini. Acıyı pek düşünmezler. Birdenbire biter her şey. Ama bu işi bir de aklı başında, bilinçli olarak yapanlar vardır... bunlar çok düşünür. ... - Acı çekmeden ölmenin hiç yolu yok mu? - Kocaman bir ev büyüklüğünde bir kaya düşünün; dedi - Kaya havada asılı duruyor ve siz onun tam altındasınız. Bu kaya üzerinize... başınızın üzerine düşse... acı duyar mısınız? - Ev büyüklüğünde bir kaya mı? Korkunç bir şey olacağı kesin. - Korku değil sözünü ettiğim acı duyar mıydınız? - Dağ gibi bir kaya... on binlerce tonluk bir ağırlık... Hiç acı duymazdım heralde. - Ama kaya üzerinizde asılı durdukça hep dehşet içinde olurdunuz. Bundan korkmayacak kimse yoktur. Dünyanın en büyük bilgini de korkar, en büyük doktoru da. Acı duymayacağını bilmesine karşın herkes yine de ya düşerse diye acıyla kıvranırdı. - İkinci neden nedir? Büyük olanı? - Öbür dünya. - Yani ceza olarak mı? - Fark etmez. Öbür dünya işte, yalnızca öbür dünya. - Peki ya öbür dünyaya inanmayan ateistler? Yine Karşılık vermedi. - Yaşamakla yaşamamak arasında hiçbir fark kalmadığında özgürlüğüne kavuşur insan. Herkes için amaç budur. - Amaç mı? O zaman kim yaşamak ister ki? - Hiç kimse. - dedi kararlılıkla - Hayat acıdır; hayat korkudur ve insanoğlu mutsuzdur. Bugün yalnızca acı ve korku var. İnsanoğlu hayatı seviyor, çünkü acıyı ve korkuyu seviyor. Buna da uygun yaşıyor. Acı ve korkuya karşılık olarak verilmiştir hayat; hep aldanılan yer burası. Bugünkü insan, o insan değil daha. Ama bir gün o yeni insan gelecek: yaşamakla yaşamamak arasında hiçbir fark görmeyen mutlu gururlu, yeni insan. Acıyı ve korkuyu kim alt ederse o Tanrı olacak. Öbür tanrı artık olmayacak. - O zaman... size göre öbür tanrı var? - Hayır yok: Ama var da aslında. Taşın kendisinde acı yoktur; Ama taştan duyulan korkuda acı vardır. Acıyı ve korkuyu alt eden Tanrı olur. bu yepyeni bir hayat, yepyeni bir insan demektir, her şeyin yeni olması demektir. - Yaşamakla yaşamamak arasında bir fark kalmayacağına göre herkes kendini öldürecektir... alın size değişim. - Bunun bir önemi yok. O aldanmayı öldürecekler. Asıl özgürlüğü, asıl bağımsızlığı isteyen kişi kendini öldürmeye cesaret etmek zorundadır... Kendini öldürmeye cesaret eden kişi aldanmanın da sırrına ermiş demektir. Özgürlükte varılabilecek son noktadır bu; bunun ötesinde hiçbir şey yoktur. kendini öldürmeye cesaret edebilen Tanrı'dır. Bugün herkes bunu yapabilir ve böylece Tanrı'yı yok edebilir, böylece her şeyi yok edebilir. Ama bunu daha kimse yapmadı. - Milyonlarca insan kendini öldürdü. - Ama onların hepsi korkularından öldürdüler kendilerini. Korkuyu öldürmek için değil. Korkuyu öldürmek için, kendini öldüren Tanrı olur. Kirillov / Bay G___v.

品牌集团