“Нима по моя мрачен плащ, госпожо, или по задължителния траур, или по непрестанните въздишки, или по водопадните сълзи, или по израза на безутешност, нима по тях и други там подобни прояви, форми, знаци на скръбта ще съдите какво ми е в душата? По тях наистина човек "изглежда", защото би могъл да ги играе. Аз скръбен съм дълбоко в свойта глъб, а те са само видимост на скръб!”